Hoe ziet het leven eruit in een leefgemeenschap waar gastvrijheid, samenleven en bezieling centraal staan? Walter liep twee dagen stage in de Wonne in Almelo en deelt zijn ervaringen.
Wat was de reden voor jouw stage?
In maart van dit jaar liep ik twee dagen stage in de Wonne. Ik volg namelijk de praktijkleerlijn van de School voor Leefgemeenschappen. Mijn vrouw en ik zijn mogelijke nieuwe bewoners van een op te starten leefgemeenschap bij ons in de buurt: Dag7. Vanuit mijn werk heb ik ervaring met woonvormen voor mensen die langdurig beschermd wonen én binnen Dag7 gastenkamers zullen komen. Juist die combinatie maakte mij nieuwsgierig naar hoe dat er in de praktijk uitziet, daar in Almelo.
Wat is de Wonne voor plek?
Op de website van de Wonne Almelo staat kernachtig omschreven wat de Wonne is: een gastvrije woongemeenschap waar kernleden samenwonen met mensen die ter overbrugging onderdak nodig hebben en willen werken aan een nieuw perspectief.
De Wonne is een wonderlijke plek, ingeklemd tussen een voormalige kerk -nu een voedselbank - en een basisschool. Daarnaast ligt weer een wijk- en jeugdcentrum. Twee schoolklassen kijken uit op de achtertuin van de Wonne. Terwijl ik daar zat, zag ik een paar boefjes van het schoolplein de tuin inrennen om hun bal op te halen, gadegeslagen door de devote ogen van Maria. De Wonne staat letterlijk midden in de reuring van het gewone leven.
Hoe zag je stage eruit?
Ik heb aardig wat meters gestofzuigd, samen met Ludger een avondmaaltijd verzorgd, een boekenkast leeggehaald, meegedaan aan een gespreksgroep en schoongemaakt. Maar bovenal leefde ik mee in het ritme van het huis.
De gezamenlijke maaltijden vormen de belangrijkste ontmoetingsplek. Daarnaast zijn er de theemomenten in de middag en avond. Een derde vast moment van de dag zijn de ochtend- en avondvieringen, waarin we samen rondom het licht zitten. Opvallend genoeg kwam ik de vaste bewoners verder niet heel veel tegen; vooral vluchtig, in de wandelgangen bij het komen en gaan.
Van nature ben ik geïnteresseerd in levensverhalen en die kwamen dan ook al snel los. Het blijft indrukwekkend wat mensen kunnen meemaken en hoe zij toch weer een weg weten te vinden. Eén van de dagen kwam een oud-bewoner koken. Inmiddels woont hij weer zelfstandig. Zijn woorden zijn me bijgebleven: “Zo belangrijk dat mensen zoals jullie dit doen. Deze plek heeft echt het verschil gemaakt voor mij.”
Wat heeft je geraakt? Wat neem je mee?
Ik was onder de indruk van de intensiteit van dit samenleven: voortdurend mensen zien komen en gaan, omgaan met uiteenlopende karakters en levenssituaties, en tegelijk de dagelijkse gang van zaken draaiende houden: schoonmaken, koken, helpen waar nodig. Eigenlijk is het een groot huisgezin.
Hoewel gasten wisselend deelnemen aan de vieringen, kreeg ik de indruk dat juist het samen vieren een essentiële bedding vormt onder dit initiatief. Naast alle praktische zaken is er een moment waarop de verticale lijn wordt versterkt: de verbinding met de bezieling in jezelf en dat wat boven jezelf uitstijgt. Want wat houdt je anders gaande om dit zo lang te kunnen doen?
Ik wens de Wonne een lange adem toe — die van de Geest — en allen die er in- en uitgaan de aanraking van zuivere liefde, vanuit de eenvoud van er gewoon mogen zijn.